Lopen en ondernemen als een buffel: auteur Rik Merchie

 

Historicus, auteur en trailloper Rik Merchie dendert een helling af in Oudenaarde

Stel jezelf eens voor?

Ik ben Rik Merchie. Geen MBA, wel historicus. Momenteel werk ik aan The Holy Trail en The Holy Hike, twee boeken bij Uitgeverij Lannoo. Daarnaast ben ik ook begeleider voor Alba vzw. Ze organiseren time-outs en onthemingsstaptochten voor jongeren uit de jeugdzorg.

Waar ligt de kiem van jouw ondernemerschap?

Als een schrijver een ondernemer is? (lacht) Oké, een creatieve ondernemer dan. Goh, ergens in het eerste leerjaar, denk ik. Ik was niet zo’n goede voetballer en om me toch wat te amuseren op de speelplaats, verkocht ik met enkele klasgenootjes een zelfgemaakt krantje. Vijf frank voor enkele A4’tje met overgeschreven scheurkalendermopjes. In het middelbaar werd dat een satirisch schooltijdschrift en na mijn studies geschiedenis het boek Hitchhiking Everest (Uitgeverij Vrijdag, 2012) – een road story over mijn lifttocht naar Nepal. Steeds met dezelfde kinderlijke verwondering om iets te creëren, enkel de schaal is met ouder worden veranderd: van speelplaats naar Uitgeverij Lannoo. Afgelopen jaren sloop er ook audiovisueel werk in. Zo werkte ik freelance voor Iedereen Beroemd en draaide ik met Ducktape Productions Pozzallo Pirates (2015), een docu over bootvluchtelingen, waarbij we het strand van Oostende vol doodskisten legden. Dat was pure guerrilla marketing, waarmee we het VRT-journaal openden. Misschien zijn mijn projecten eerder experimenten dan zuiver ondernemerschap?

Met The Holy Trail schreef je een boek over trailrunning. Vertel daar eens wat meer over?

In 2016 liep ik de OCC. Met 55 kilometer is dat de kortste variant van de Ultra-Trail du Mont-Blanc. Na mijn eigen race, maakte ik per toeval de UTMB – 170 kilometer rond het Mont Blanc-massief – op de eerste rij mee. Stond ik daar mooi te blinken tussen de professionele fotografen in het aid station van Champex! Voor het Nederlandse trailrunning-platform MudSweatTrails schreef ik een column over dit avontuur. Het was van Hitchhiking Everest geleden dat ik nog eens uitgebreid in de pen gekropen was. Ik kreeg fijne reacties, maar bovenal: ik had voor mezelf het plezier van schrijven herontdekt. Het deed me nadenken. Wat als ik terugkeerde in de tijd? De ups en downs van mijn leven als hardloper en trailrunner  optekenen, doorspekt met allerlei weetjes en anekdotes? De meeste boeken over trailrunning zijn immers geschreven door gesponsorde atleten. Inspirerend, maar voor de meeste lopers niet zo herkenbaar. Waarom dan zelf geen boek proberen maken die deze leemte invult? Een soort rock’n’roll trailrunning handboek? Ik ging aan de slag en trok met mijn manuscript naar Uitgeverij Lannoo. Daar waren ze al een tijdje op zoeken naar een redacteur voor een boek over trailrunning. Zo is de bal aan het rollen gegaan. The Holy Trail verschijnt in mei 2018. Ondertussen ben ik al bezig aan een vervolg. Niet over trailrunning, maar over trektochten: The Holy Hike. Die vind je dit jaar nog onder de kerstboom!

Waarin verschilt The Holy Hike van The Holy Trail?

Voor The Holy Hike schrijf ik niet over eigen ervaringen, maar over andere mensen. Deze lente plan ik verschillende reportages, waarbij ik ga wandelen met auteurs, muzikanten, kunstenaars, fotografen,… die iets rond ‘wandelen’ of ‘trektochten’ gedaan hebben. Deze aanpak lijkt me doortastender dan een telefonisch interview of een gesprek bij een kop koffie. Omdat The Holy Hike net als The Holy Trail ook in het Engels vertaald wordt, zou ik het jammer vinden me tot Belgisch grondgebied te beperken voor deze reportages. Daarnaast wil ik zoveel mogelijk van deze tochten laten filmen en monteren door productiehuis Ducktape. Dat kost allemaal een pak geld. Uitgeverij Lannoo investeert, maar The Holy Hike moet klaar zijn voor The Holy Trail in de rekken ligt. Zonder exactie verkoopscijfers is het voor Lannoo een behoorlijk risico om deze extra productiekosten alleen te dragen. Bovendien is het mijn eigen creatieve dada en niet op vraag van Lannoo zelf om dit project peper in zijn gat te geven. Daarom ben ik met een crowdfundingsactie op zoek naar investeerders en partners om de ambitieuze insteek van mijn project mogelijk te maken. In het buitenland zijn dergelijke investeringsmodellen gebruikelijker, maar België lijkt een inhaalbeweging te maken. De actie loopt nog tot 28/02/2018 en vind je op www.kisskissbankbank.com/the-challenge.

Zie je gelijkenissen tussen je loop- en schrijfprojecten?

Ja, ik werk en loop als een buffel: head first! Ik volg als schrijver en loper graag mijn buikgevoel en intuïtie. Schema’s ontstaan bij mij organisch. Het lijkt alsof ik nonchalent te werk ga maar als maker weet ik heel goed waar ik heen wil. Al is het niet altijd makkelijk om anderen uit te leggen hoe ik precies van A naar B zal gaan. Meestal via trial and error, gecombineerd met optimisme, naïviteit en koppigheid. Zoals Luc De Vos zingt in Ria: “Ik doe maar wat. Soms lukt het en dan weer niet. Maar je moet me geloven.”   

Trainen voor ultra trails en schrijven lijken beiden monnikkenwerk?

In zekere zin wel, maar ik verkies toch het lopen in groep, zoals bij Gent Running Team. Ook tijdens het schrijfproces heb ik veel langeafstandslopers gesproken. Daar zaten opvallende veel ingenieurs en IT’ers bij. Mensen met aanleg voor statistiek en cijfers. Volgens mij kicken die op schema’s met kilometers, hartslag, tijd en hoogtemeters als variabelen. (lacht) Net als schrijvers zitten ze vaak in hun hoofd en verrichten ze zittend werk aan de computer. Geen wonder dat we soms de nood voelen om ons lijf te gebruiken!

Wat zijn de loopprestaties waar je het meest trots op bent?

Op mijn eerste marathon misschien, toen ik 22 jaar was. De sportarts van de lactaattest zei dat ik mijn eerste marathon binnen de 3u30 zou lopen. Ik heb toen eens hartelijk gelachen, want de marathon was 9 weken later. Uiteindelijk kreeg hij gelijk: ik liep hem in 3u25. En op die OCC in Chamonix, waarvan het verhaal in The Holy Trail is geslopen. Een maand voor de wedstrijd zat ik 3 weken in de Alpen, als training. Ik heb daar heel veel kilometers en hoogtemeters gedaan. Bijna altijd alleen. Op den duur liep ik niet meer tegen de bergen, maar met de bergen. Als laaglander waren die lange klimmen mijn biotoop geworden. Als je gewoon bent om dat alleen te doen, dan vind je op de dag van de wedstrijd beter je eigen ritme.

Dit jaar nog speciale wedstrijden op de agenda?

Ja, twee zelfs: de Percorso Cortina Trail in Italië en Tromsø Skyrace in Noorwegen. Ik heb ex-deelnemers van die trailraces geïnterviewd voor The Holy Trail en nu wil ik ze zelf eens ervaren.

Er is wel nog veel werk aan de winkel. Ik heb namelijk terug een buikje weg te werken. Ik ben afgelopen jaar veel met trailrunning bezig geweest. Helaas vooral als auteur. Ik kan enorm veel focus ontwikkelen als ik met een project bezig ben. Als ik een concreet loopdoel heb, krijgen andere levensdomeinen al eens minder zuurstof. Idem dito als ik met een creatief project bezig ben. Herbeginnen met lopen, zowel na een blessure of inactiviteit, is lastig. Je moet terug een bepaalde weerstand overwinnen, want het komt niet vanzelf terug. Net zoals je bij het schrijven elk hoofdstuk voorbij de grens van die blanco pagina met pinkende cursor moet. Ach, waarschijnlijk zal ik altijd wat een jojo blijven, maar ik hoop dat het touwtje met de leeftijd wat korter wordt.

Your email address will not be published.